خرابى مساكن و ولايات و زراعات و هلاك حيوانات را . پس نزول آن به تدريج و خفّت دليل بر حكمت حكيمى است على الاطلاق ، صاحب لطف و مرحمت نسبت به عباد كه به ملاحظهء دفع ضرر و حصول منفعت به جهت ايشان آب را به اين طريق نازل مىفرمايد . و سابع از آيات عشره : فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها ؛ يعنى زنده گردانيدن زمين را در فصل بهار و تابستان به واسطهء باران بعد از مرده شدن آن در فصل خريف « 96 » و زمستان به واسطه شدّت سرما دليل است بر قدرت خداوند و وجود او ؛ زيرا كه همين آب است هرگاه بر كشتخوانات بسته شود باعث تضييع و فساد آنها است ، و حال آنكه چون به باران نازل مىشود در فصل زمستان بر زمين ، باعث حمل ارض مىشود به انواع مولود نباتيّه از گياهها و رياحين « 97 » و اثمار « 98 » اشجار ، و در فصل بهار و تابستان مولود نباتى به قدرت كامله به عرصهء ظهور مىآيد و بنىآدم و حيوانات از آنها منتفع مىشوند و اغتذاء « 99 » مىنمايند . پس اين قوّهء احيا كردن زمين را بعد از مردن آن ، خداوند قادر ، در آب باران بخصوصه گذارده كه در ساير مياه نيست . و زنده شدن زمين بعد از موت آن دليل ديگر بر وجود صانعى قادرى است ؛ زيرا كه طبيعت واحده اقتضاى موت بعد از حيات و حيات بعد از موت را « كرّة بعد اخرى و مرّة بعد اولى » « 100 » چگونه مىنمايد ؛ پس معلوم است قادرى فوق اين عالم است كه تصرّفات « احياء و اماته » « 101 » را در ارض مىنمايد . و در انواع نباتات و گياه و رياحين و گلها و

--> ( 96 ) - پائيز ( 97 ) - گلها ( 98 ) - ميوه‌ها ( 99 ) - غذا خوردن ( 100 ) - نوبتى پس از نوبتى و دفعه‌اى پس از دفعهء اول ( 101 ) - زنده كردن و ميراندن